رفتن به محتوا

عامل‌های هوش مصنوعی

پرگار از روز اول با این فرض طراحی شد که عامل‌های هوش مصنوعی هم کاربرش هستند؛ نه افزونه‌ای که بعداً به آن بچسبانیم. ایده ساده است: وقتی هر عملیات از پیش یک فرمان تایپ‌دار است، عامل به هیچ دسترسی ویژه‌ای نیاز ندارد. همان فرمانی را صدا می‌زند که انسان با کلیک روی نوار ابزار اجرا می‌کند.

هسته یک درگاه دارد: فرمانی به شکل JSON می‌گیرد و نتیجه را به شکل JSON برمی‌گرداند. هر فرمان کنشگر خودش را همراه دارد، انسان یا عامل، و رویدادهایش در همان دفتر زنجیره‌ای می‌نشیند. یعنی کار عامل هم مثل هر ویرایش دیگری واگرد می‌شود و دفتر نشان می‌دهد چه کسی چه کرد.

بستهٔ packages/mcp یک سرور Model Context Protocol اجرا می‌کند. فایل tool-definitions.ts فهرست رسمی بیش از ۹۰ ابزار است که در دسته‌هایی چیده شده‌اند:

دسته نمونه‌ها
ترسیم draw_line، draw_circle، draw_polyline، draw_hatch، draw_dimension
ویرایش جابه‌جایی، کپی، چرخش، برش، offset، گردکردن گوشه، آرایه
پرس‌وجو و اندازه‌گیری یافتن موجودیت‌ها، خواندن ویژگی‌ها، سنجش فاصله و مساحت
لایه، سبک، بلوک لایه‌ها، سبک‌های متن و اندازه‌گذاری، بلوک‌ها و گروه‌ها
قید افقی، موازی، هم‌نقطه، فاصله و…
نما و UCS نماهای نام‌دار و دستگاه‌های مختصات

هر ابزار نام، توضیح، پارامترهای تایپ‌دار و نگاشتی به یک فرمان هسته دارد. هر کلاینتی که MCP بلد باشد می‌تواند از آن‌ها استفاده کند.

برنامه یک پنل عامل دارد که حلقهٔ فراخوانی ابزار را در خود مرورگر، کنار هسته، اجرا می‌کند؛ پس فراخوانی‌ها لازم نیست تا سرور بروند و برگردند. این حلقه از نقشهٔ فعلی زمینه می‌سازد، درخواست را همراه طرح‌وارهٔ ابزارها می‌فرستد، فراخوانی‌های برگشتی را روی هسته اجرا می‌کند و تک‌تک گام‌ها را نشان می‌دهد. در حالت توسعه می‌تواند با مدلی کار کند که روی رایانهٔ خودتان اجرا می‌شود.

هوش مصنوعی روی محصول دوبعدی سوار می‌شود، نه به جای آن. نقشهٔ راه اول نقشه‌کشی دوبعدی محکم را عرضه می‌کند؛ و چون لایهٔ ابزارها از قبل آماده است، مرحلهٔ هوش مصنوعی پس از عرضه بیشتر کار تجربهٔ کاربری است: نوار گفت‌وگو، جریان‌های چندمرحله‌ای، و دفتری از کارهای عامل که بتوان بازپخشش کرد.

پرگار متن‌باز است · کد Apache-2.0 · مستندات CC BY 4.0 · گیت‌هاب